“(…) no devenimos madres necesariamente cuando parimos al niño, sino en el transcurso de algún instante de desesperación, locura y soledad en medio de la noche con nuestro hijo en brazos. Cuando la lógica y la razón no nos sirven, cuando nos sentimos transportadas a un tiempo sin tiempo, cuando el cansancio es infinito y sólo nos resta entregarnos a ese niño que expresa nuestro yo profundo y no logramos acallar, entonces nuestra madre interior ha nacido.”

Laura Gutman

Mostrando entradas con la etiqueta tradiciones. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta tradiciones. Mostrar todas las entradas

jueves, 29 de diciembre de 2011

Pataleta en contra de la Navidad ...


... y digo pataleta por usar un término suave, más propio de conductas infantiles. Pero, si imagino ser en realidad una niña, y dado que los niños dicen las cosas tal y como las sienten, debería decir que siento enfado, rabia, ira, aburrimiento. Y no por la fecha en sí, sino por toda la parafernalia que se ha montado alrededor de la Navidad.

Estoy harta de tener que patear calles y calles en busca del regalo perfecto: que no se repita con el del año anterior, que no sea demasiado caro (ni demasiado barato), que sea útil, que sea del gusto del agraciado, etc.

Estoy harta de que la tradición que había, al menos en mi casa cuando yo era niña, de que los Reyes dejasen sus regalos única y exclusivamente a los niños, todos se la pasen por el forro, y ahora tengamos que hacer un regalo hasta a la vecina del quinto o a la panadera.


Estoy harta de recibir regalos que he tenido que comprarme yo misma por la estúpida decisión de que "mejor compra tú algo de tu gusto y luego te doy el dinero". Eso es un regalo? Dónde ha quedado la sorpresa, la intriga de saber lo que habrá debajo de ese papel de mil colores y lazos brillantes?
Y aquí, hay otra variante que me tiene más enfurecida si cabe: " nos regalamos el dinero y después compramos lo que queramos o necesitemos, o lo gastamos en las rebajas". Acaso esto es una competencia de a ver quién mete más o menos dinero en el sobrecito, decorado con algún dibujito de última hora y con el texto de "vale por un/una ..."? O tal vez sea un juego de a ver sin ambas cantidades monetarias coinciden). Y, en este último caso, no sería mejor no hacer ningún regalo en lugar de hacer el ridículo dándome lo mismo que yo te voy a dar? Ah, claro, es que lo que vale es la intención. Pues a mí me bastaba con el sobrecito decorado.

Estoy harta de que los Reyes Magos ya no vengan únicamente y en exclusiva a casa de los niños. Ahora, el 6 de Enero, tenemos que madrugar para hacer la maratón de principios de año: abrir los regalos de casa, salir a la calle a jugar con ellos, enseñárselos a los vecinos, volver corriendo a casa, meter todos los juguetes en el maletero del coche (eso, si caben), y hacer la ronda por casa de todos los familiares más cercanos, porque los Reyes Magos actuales son tan cachondos y bromistas que van dejando los regalos de los niños en muchos sitios diferentes.

Y por lo anterior, estoy harta de que mi hija se sienta desbordada con tanto paquete por abrir, de que a medio camino ya no tenga ganas de seguir y prefiera retirarse a una habitación sin gente, y de que digan de ella que "que poco le gusta recibir regalos", "que poco familiar es", "claro, es que como ahora tienen tantas cosas..."

Estoy harta de que, cuando expongo mi visión particular, casi todos se pongan en mi contra e intenten convencerme de que tengo poco espíritu navideño. Entonces me da la risa (por no ponerme a chillar como una loca) al pensar en lo que se ha convertido el término "espíritu navideño": consume, consume, consume, ...

Siento tener que escribir esta entrada tan pesimista dadas las fechas en que estamos. Pero necesitaba escupir todo lo que llevo acumulado dentro y coger fuerzas para aguantar hasta el 7 de enero.

Aunque no sé de qué me quejo, este año no voy a gastar demasiadas suelas de zapatos buscando ese regalo perfecto. En su lugar, me sentaré cómodamente a cerrar sobrecitos decorados con algún dibujito de última hora. Espero no dejar ningún sobre vacío ;).

viernes, 23 de diciembre de 2011

*Felices Fiestas *

Nada mejor para felicitar estas fechas, que con las manualidades de mi pequeña.

Por un lado, un arbolito de cartulina decorado con pegatinas, circulitos de colores y pintura con purpurina; y la guirnalda a modo de colgante que llevó el día del festival navideño de su cole.


Por otro lado, la felicitación navideña como las que hemos dado a nuestros familiares y amigos y dos manualidades que hizo en su cole: una estrella adornada con purpurina y un arbolito de navidad de cartulina con tronco hecho con un cartón de papel higiénico.


Ambas os deseamos que paséis una Feliz Navidad y que vuestros corazones se llenen de luz para iluminar a quienes más queréis.

Paz y Amor!

jueves, 23 de junio de 2011

A noite de San Xoan

Hoy me vais a permitir que utilice mi lengua materna, el gallego, para escribir sobre la noche más mágica del año.

“Sálvame lume de San Xoan, para que non me trabe cadela nin can”

A noite de San Xoan, o 24 de xuño, é unha das festas máis ricas en lendas, supersticións e costumes que agocha o noso folclore, a nosa cultura.

A fogueira de San Xoan simboliza o astro solar. Nenos e nenas, mozos e mozas, cantaban e brincaban o redor, bébedos pola delicia do resplandor da fogueira e desfiando a calor que dela se despedía, e que fai recuar aos maiores.

O día no que o sol atinxe o maior tempo de esplendor dase o 21 de xuño, coñecido como o “solsticio de verán”. A partir de entón, o tempo da claridade solar vai diminuindo paseniñamente ate o solsticio de inverno, no día de San Silvestre.

Varios elementos interveñen nesta festa:

A auga: elemento de gran limpeza. “A chuva de San Xoan, tolle o viño e non colle pan

O lume: elemento purificador que queima as impurezas e as malas herbas.

As herbas: A ciencia popular soubo indentificar moi ben aquelas nas que as divinidades transmitían os atributos milagreiros, otorgándolle a cada pranta ou herba unha finalidade concreta e diferente.

Os penedos, encrucilladas, lagoas, castros e outeiros: non son máis que lugares de culto, que a cristanización transformou en altares e cruceiros. Nestes sitios manifestábanse físicamente os mutados en fadas, bruxas, diaños, cobras, santa compaña, etc.

Había quen se sentaba a carón da fogueira para formular un desexo.

Xa esmorecida a fogueira, os valentes tentaban cruza-los braseiros en carreiras, chimpos, ou utilizando os taboleiros para non queimarse.

Tamén había quen queimaba unha peza de roupa persoal para evitar que non fora poseída polas bruxas.

Nalgunhas comarcas, as doncelas cren que casarán durante o ano se ó saltaren non tocan a chama. Noutras partes teñen a certeza de que precisan saltar nove veces unha mesma lumerada para que acaden os seus desexos.

Tampouco é descartable darle algún contido gastronómico. Estamos na época da recolleita da pataca e había quen as botaba, sen pelar, nun recuncho da fogueira. Sen deixarse queimar, os cachelos comíanse quentes. E tampouco debe esquecerse o refrán “Polo San Xoan a sardiña pinga o pan”, de millo por suposto.

Esta noite, as plantas acadan o mellor das súas propiedades curativas e máxicas. Por iso, as mozas recóllenas para poñelas nun caldeiro con auga. Alí teñen que quedar ó orballo da noite e pola mañán, tódolos membros da casa, en especial os nenos, lávanse con esa auga milagreira.

Algunhas herbas varían segundo a zona, pero hay moitas que aparecen en todas elas:

Rosa canina ou rosal bravo, fento macho ou fieito, fiuncho, Herba Luísa, Herba de San Xoán, Malva, Codeso ou xesta, Romeu, Sabugueiro ou saúco, ponlas de Nogueira, ponlas de ameneiro, artemisa, follas de carballo, etc.

As herbas, atadas nun feixe, deixábanse nun caldeiro con auga (mellor de sete fontes) toda a noite. A mañán seguinte, lavábanse coa auga e gardaban as herbas que secaban ó sol, para logo usar como menciñas.

As nove ondas:

O carácter purificador e tamén fecundador das augas, ponse de manifestó na tradición do baño das nove ondas, de forte tradición na Praia da Lanzada. Ademáis de ser un rito manciñeiro e curativo do meigallo, é tamén un rito de fecundidade que fai concebir ás mulleres estériles.

A sorte do ovo:

As doce en punto da noite de San Xoan, cáscase un ovo e déitase nun vaso de auga que se deixa despois ó sereo deica ó amencer. Á mañá, vaise ver o ovo, que toma formas como dun barco, dunha capela, etc. E polo que se vé alí, adivíñase ben cal será a sorte que se ha de ter no ano.

Fuentes:

http://www.galiciaespallada.com.ar

http://centros.edu.aytolacoruna.es